Het is zo ver, vandaag gaat het beginnen. Redelijk fit en vroeg opgestaan om alles in te pakken. Eigenlijk is het helemaal niet zo’n slim plan om alles in te gaan pakken op de dag van vertrek. Zeker niet als je zo vergeetachtig bent als ik. Maar door vele internettips was de kans om iets te vergeten toch een stuk kleiner geworden. Had ook meteen maar een moneybelt aangeschaft. (Geniale uitvinding)

Om half 5 zouden ons pap en mam me op komen halen. Jurgen blijft aankomende tijd in de Rooie wonen, dus moest mijn kamer ook even snel poetsen.

Op de minuut precies kwam de familie aanrijden. Toch wel vreemd om een hele maand 16.000km van huis te zijn. Maar eigenlijk ook wel heel gaaf om de andere kant van de wereld eens te bekijken.

Eenmaal mooi op tijd aangekomen op Schiphol kwamen we meteen een bekend gezicht tegen. Verrek, daar zat de enige echte rijdende rechter! Meester Visser in levende lijven, lekker aan een bakkie pleur. Verder niet heel interessant en we liepen mooi door naar de check-in balie.

Nummertje 29 moesten we hebben, blijkbaar was dat helemaal aan de andere kant van Schiphol. Chill. Ondertussen mooi nog even met paps en mams een biertje gepakt en daarna mooi doorgelopen.

Na een fijn afscheid stond ik daar dan. Helemaal in m’n eentje op Schiphol. Erg raar gevoel. Spannend, maar ook uitdagend. Na een paar uurtje wachten mocht ik naar binnen.

De A380, het schip waar ik veel verhalen over gehoord heb. Wist totaal niet wat ik moest verwachten. Ik ben alleen budgetvluchten gewend waar je van die net-niet openbarstende handbagage mee naar toe neemt. Eenmaal op m’n stoel keek ik mijn ogen uit. Er zat gewoon op de stoel voor me een scherm voor mij alleen vast. Ongelofelijk, met ook nog tientallen films en series. Oh ja en ook nog een warm dekentje en een maaltijd. Bizar.

Door al die films en series heb ik ook weinig geslapen helaas. Maar dat slaap ik volgende vlucht wel bij.

Toen kwam ik aan in Dubai. Damn, ook niet de kleinste stad en luchthaven. Moest 4 uur wachten. Dus mooi tijd om rond te lopen en naar spullen kijken die je toch niet gaat kopen. Auto’s, horloge’s etc. Meer is er ook niet te doen op zo’n vliegveld.

Na dat de 4 (lange) uren om waren mocht ik instappen in de volgende A380. Top, daar gaan we weer. Ik ontmoete een dame die vroeger stewardess was geweest en veel wist van Australië. Daar mooi meteen veel van opgeschreven.

Na inmiddels een hele film er op te hebben zitten, stond het vliegtuig, of vliegend hotel, nog steeds op exact dezelfde plek. Oh jee. Kort daarna werd er ook omgeroepen dat het vliegtuig kapot was en iedereen er uit moest. Gaar als een garnaal pakte ik al m’n spullen en liep naar buiten. We mochten wel gratis eten en drinken in de Business Lounge. Dat is wel weer een voordeel.

Grappig dat die Australiërs er eigenlijk geen zak om gaven en juist er om moesten lachen.